Stadia eksperymentu
W następnym stadium eksperymentu pojawieniu się cukierka towarzyszył (antycypując go częściowo) pewien sygnał, np. głos dzwonka. W rezultacie dziecko zaczęło naciskać balonik przy zadziałaniu samego sygnału (dzwonka), nawet gdy cukierek się nie ukazywał. Uważano to za dowód powstania u dziecka odruchu warunkowego1. Łatwo jednak podnosi się tu zarzut, iż dziecko naciskało balonik na widok cukierka, a następnie już na samo odezwanie się dzwonka, po prostu dlatego, iż zorientowało się, że w ten sposób może uzyskać drobną przyjemność. Takie szerokie pojmowanie odruchu warunkowego nie przyczynia się oczywiście do jasności całej teorii. Toteż wielu badaczy (w ZSRR Krasnogorski, Pszonik i in., w Ameryce Clark L, Hull2) stara się o to, ażeby stworzyć technikę badań odruchu warunkowego u człowieka, wolną od powyższych wątpliwości. Jako odruch bezwarunkowy, z którego tworzy się odruch warunkowy, stosuje się tu obecnie częściej nie ślinienie, lecz reakcje obronne (na ból) i naczyniowe (Pszonik)3.